برای روز شعر و ادب فارسی

شخصی صاحب کمالی را به همراه چند نفر از شاگردانش به خانه خود دعوت کرد. تنها وسیله پذیراییش خربزه ای بود که آن را به عنوان نوبرانه برای مهمانان آورد و شاگردان به رسم ادب میوه را ابتدا جلوی استاد گذاشتند. برش اول را استاد در دهان گذاشت و خورد، برش دوم و سوم و تمام خربزه به همین ترتیب تمام و شد و حسن ختام هم تراشیدن باقیمانده میوه ی روی پوست بود. مهمانی تمام شد. چند روز بعد شاگرد ارشد که به استاد نزدیکتر بود علت خوردن تمام میوه را بدون تعارف به دیگران با اصرار فراوان از استاد پرسید. بالاخره استاد به حرف آمد که؛ وقتی برش اول را خوردم و دیدم میوه تلخ است برای اینکه از خجالت زدگی احتمالی میزبان به دلیل تلخی میوه جلوگیری کنم ، همه میوه تلخ را خوردم.

امید که تلخی های همدیگر رو ببخشیم در سالی که گذشت.

امید به شیرینیِ سالی که پیش روست.

عکس خربزه مشهدی نداشتم، ولی این هم خوب است...

ایران، قبله عالم...